30-به آرامي آغاز به مردن مي كني . . .

سروده اي از پابلو نرودا شاعر شيليايي(ترجمه : احمد شاملو)

 

به آرامی آغاز به مردن می کنی

اگر سفر نکنی

اگر كتابي  نخوانی

اگر به اصوات زندگی گوش ندهی

اگر از خودت قدردانی نکنی

 

به آرامی آغاز به مردن میکنی

زمانیکه خودباوری را در خودت بکشی

وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند

 

به آرامی آغاز به مردن میکنی

اگر برده عادات خود شوی

اگرهمیشه از یک راه تکراری بروی...

اگر روزمرگی را تغییر ندهی

اگر رنگهای متفاوت به تن نکنی

یا اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی

 

تو به آرامی آغاز به مردن میکنی

اگر از شور و حرارت

از احساسات سرکش

و از چیزهایی که چشمانت را به درخشش وا میدارند

و ضربان قلبت را تندترمی کنند،

دوری کنی...

 

تو به آرامی آغاز به مردن میکنی

اگر هنگامیکه با شغلت، یا عشقت شاد نیستی، آنرا عوض نکنی

اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نکنی

اگر ورای رویاها نروی

اگر به خودت اجازه ندهی

که حداقل یکبار در تمام زندگیت

ورای مصلحت اندیشی بروی

 

امروز زندگی را آغاز کن!

امروز کاری بکن!

امروز مخاطره کن!

نگذار که به آرامی بمیری...

شادی را فراموش نکن

 

29- شرح مجموعه ی گل مرغ سحر داند و بس . . .

در اينجا مي خواهم در اين چندگاهي كه از آغاز به كار اين وبلاگ مي گذرد ، نگرهاي خوانندگان خود را به كوتاهي بررسي ، یا بدانها پاسخ دهم . اين وبلاگ تا به امروز بازديدكنندگاني از سرتاسر جهان داشته است : از خود تركيه ، از آمريكا ، از آلمان ، از انگلستان ، از فرانسه ، ايتاليا ،امارات متحده ي عربي ، لبنان ، سوريه ، مالزي و . . . ، و سرانجام از خود ايران . بسياري از آنها هيچ نگري نگذاشته اند ، شماري ديگر نگرهاي خود را گذاشته و بسيار با كلاس سخن رانده اند و با واكنشهايي بسيار خوب براستي من را شرمنده ي خود ساخته اند ، اما بخشي از بازديدكنندگان كه شوربختانه همه ي آنها نيز از درون خود ايران هستند ، با دادن نگرهايي شگفتگي برانگيز ، با دشنام ، با ناسزاگويي و دست انداختن ، و سرانجام با تهدید من را بهت زده كرده و با گستاخي برچيده شدن وبلاگ از روي شبكه را خواستار گرديده اند  .

      روي سخن من در اينجا بيشتر با اين دسته ي پاياني است . اين گروه بي آن كه دلبسته ي آگاهي يافتن از افق هاي نوين باشند ، بي آنكه خواهان بدست آوردن آگاهيهايي پيرامون چگونگي زندگي مردم در ديگر كشورهاي جهان باشند(مال اين حرفها نيستند)، بي آنكه بدنبال پايه هاي واپسماندگي خود و همبودگاه(جامعه ي)پيرامون خود باشند و در راستاي از ميان برداشتن آن بكوشند ، و سرانجام بي آن كه هيچ آهنگ نيكويي داشته باشند ، تنها براي فضولي و دست انداختن ، يا بازکردن گره كنجكاوي خود ، همچنان از اين وبلاگ بازديد كرده و مي كنند ، و من هرگز حتي براي يك بار نيز انديشه ي فيلتر كردن نگرهاي ناپسند اينان از درونم گذر نكرده است ، با اين حال اينان گنجايش اين را نداشته و ندارند ، و من تنها براي پيشگيري از گسترده شدن اين نابخرديها ، در اينجا مي خواهم به برجسته ترين گيرهاي بسيار خنك و آبكي اينان ، با پوزش از كساني كه از پرداختن به چنين كشمكشهاي براستي بيهوده اي دچار سرسام مي شوند ، نگاهي بيندازم :

      1- نخستين خرده گيري اينها اين است كه من در يكي از اين پستها بگونه اي بسيار كوتاه و مودبانه از تهي ساختن شاشداني (مثانه ي) خود در بيابانهاي پيرامون پمپ بنزيني در ميان راه در تركيه ، در ساعتهاي پس از نيمه شب ، بر پايه گراني هزينه ي دستشويي سخن رانداه ام ، اما برادران مسلمان سني مذهب ، من را تهديد كرده اند كه اين گونه سخن گفتن بسيار گستاخانه ، زشت ، و نارواست ! هر چند من هر چه انديشيدم زشتي اين كار را به هيچ روي درنيافتم . براستي اينها حرف حسابشان چيست ؟ يعني مي خواهند بگويند كه اين كار از ديد ما زشت است و تو مانند ما بايد ريا كني و سبك زندگي ، كار ، نوشتن ، و مرگت درست همانند ما باشد ، يعني از كارهايي كه انجام مي دهي ، مگر با بجاي آوردن همه سويه ي خودسانسوري سخن نگويي ! آخر براي چه ؟ هر چه هست از ديد من اين كار به هيچ روي ناپسند نيست . چرا زشت است ؟ مگر مردم چند سال است كه جاي ويژه اي براي تهي سازي شكم و شاشداني خود درست كرده اند ؟ آيا تا ديروز هيچ سخني از چنين چيزهايي در ميان بوده است ؟يعني ناآگاهي هم اندازه اي دارد ! ديگر  اين كه هر كسي به اين داستان خرده بگيرد ، برادران مسلمان سني كه از ميان آنها هم ميهنان بلوچ بويژه مذهبي هاي آنها تا هنوز هم سنگ با خود به اين دستشويي هاي مدرن مي برند ، و باور دارند كه سنت رسول الله است و با آب تنها انسان طاهر نمي شود ، ديگر براستي حرف حسابشان چيست ؟ از اين گذشته اين مسلمانان سني كه در پرارزش ترين نسك حديثشان به روشني از ايستاده شاشيدن پيامبراسلام سخن گفته شده است (به پانوشت همين پست نگاه كنيد)، چگونه است كه خود همين آقايان اين گونه سخنان را (كه اگر من در وبلاگ خودم درباره ي خودم بگويم وقيحانه است ، ولي اگر خودشان همين سخنان را درباره ي پيامبرشان بر سر منابر بگويند ، هيچ دشواريي ندارد ، و تازه حديث قدسي است و بسيار هم زيباست ) برمنابر ، پي در پي ، اينجا و آنجا ، تكرار و تاكيد مي كنند ، و هيچ نازيبا هم نيست ، اما همين كه يكي مانند من ، در وبلاگي كه خوشبختانه بازديدكننده ي چنداني هم ندارد ، يك چنين گفته ي كوتاهي آنهم بگونه اي سربسته و مودبانه ، درباره ي چيزي كه آنها بام تا شام در مدرسه هاي ديني ، بر منابر ، اينجا و آنجا پي در پي تكرار و بر آن پايداري مي ورزند ، بر زبان مي راند ، براستي تا اين اندازه سنگين و تاب نياوردني است ؟

      يكي از اين كسان با نام فيروزه نوشته بود : جامعه اسلامی هم به کمی حیا و شرم نیاز دارد این همه پرده دری و بی شرمی برای تویی که ادعادی نویسندگی و فرزانگی داری ارزشها را زیر سئوال برده . به جانیست وعین بی ادبی است که دستشویی رفتن و . . .را با آراستن به کلمات الفاظ و جملات ودرعین حال با تمسخر به الفاظ گرانسنگ زبان پارسی در کمال بی شرمی به رشته بکشی و آن وقت هم در جوار این الفاظ بخواهی نوشته ها را به سیاق نویسندگان ارزشی و درخور جلوه دهی وااسفا . در پاسخ اين دوست هم بايد گفت : من البته با اسلام كاري ندارم ، اما اگر نمي داني و مي خواهي بداني كه شرم و حياي اسلامي يعني چه فيروزه خانم گرامي ، همين اندازه بسنده است كه به نسكهاي(كتابهاي) فقهيت در بخش آداب رفتن به بيت الخلا و جماع سري بزني تا ببيني كه شرم و حياي اسلامي يعني چه ؟ همينجور مي تواني گريزي بزني به تشريح احكام استمنا ، استبرا ، و. . . در رسالات فقهاي گرانمايه ي اسلامي و توضيح المسايل مراجع ارجمند كه براي عوام الناس به رشته ي نگارش در مي آيد و در دسترس همگان نيز هست تا بداني شرم و حياي اسلامي يعني چه ؟
      اما در زمينه ي نويسندگي كمابيش مي توان گفت هيچگونه ادعايي ندارم .
      ولي بيرون ريختن چيزهاي افزوني بدن نه تنها در بيابان ، كه در جدول خيابان نيز مايه ي شرمساري نيست . در هندوستان اين كار را در ديد همگان بي هيچ شرمي انجام مي دهند . در اروپا و امریکا همه جا دستشویی های سرپایی فراوان است ، و چنين چيزي حتي در ورزشگاه آزادي خودمان نيز مي توان ديد .
      و سرانجام اين كه از ديد من آنچه مايه ي شرمساريست سخن گفتن از يك حقيقت و انجام يك كار ناگزير (اكنون آن كار هر چه باشد) نيست ، بدگويي(توهين)به ديگران است . اين بدگويي به ديگران است كه درون ناپاك و چركين من و تو را به نمايش مي گذارد نه سخن گفتن از يك چيز ساده و ناگزير .

      2- خرده ي ديگري كه گرفته اند در پيوند با نشان دادن تصاوير خانواده ي خود من است . يعني آدم شاخ در مي آورد . برادر من ، به من بگو دشواري تو با اين داستان چيست ؟ مگر تو هر روز دهها زن و دختر را با همين پوششها در كوچه ، در خيابان ، در مدرسه و دانشگاه ، در جاي كار ، و در همه جا نمي بيني ؟ چه دشواريي تا كنون براي تو يا براي يكي از آنان پديد آمده است ؟هر روز فيلم چهره و اندام سدها زن و دختر را از تلوزيون تماشا نمي كني ، يا مگر تصاوير هزاران تن از آنان را در مجلات يا در ديگر جاها نمي بيني ؟ به كجاي آفرينش برخورده است؟ حافظ مي فرمايد : بيا كه رونق اين كارخانه كم نشود –به زهد همچو تويي يا به فسق همچو مني . اصلا مگر زندگي بدون چهره و رخسار زن كشش و لطافتي هم دارد ؟ حالا تو بيايي همين تنها انگيزه ي انسان براي زيستن را هم در پستوي خانه قايم كني ، كه چه بشود ؟ سعدي مي فرمايد : كه گفت بر رخ زيبا نظر خطا باشد؟- خطا بود كه نبينند روي زيبا را . يا در جاي ديگري : آن سنگدل كه ديده بدوزد ز روي خوب - پندش مده كه جهل درو نيك محكمست . هر چه هست من با قايم كردن زنان ميانه اي ندارم ، اما تو از قرار معلوم با قايم نكردن آنها دشواري داري . اكنون كه چنين است براي اين كه درگيري پيش نيايد بيا با هم پيماني ببنديم . اگر تو دوست داري زن و دخترانت را از ديگران قايم كني ، قايم كن ، مگر ما چيزي گفته ايم ؟ اما اكنون اگر يكي مانند من هم نخواست درست برابر دلخواه تو رفتار نمايد ، با تازيانه ي سرزنش گرفتاريهاي دروني خود را به او گسترش (تعميم)مده . جلال الدين همايي مي فرمايد : گيرم تو خود ز مردم صاحبنظر نه اي – از طعنه تير بر دل صاحبنظر مزن . در كشور سعدي و حافظ و در قرن بيست و يكم داشتن چنين انديشه هاي پيشرويي هم ، براستي نوبر است !

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

نووی در شرح مسلم می‌نویسد :قال ابن المنذر فی الاشراق اختلفوا فی البول قائما فثبت عن عمر بن الخطاب رضی الله عنه وزید بن ثابت وابن عمر وسهل ابن سعد أنهم بالوا قیاما . شرح مسلم - النووی - ج 3 - ص 166. ثابت است كه عمر بن خطاب و ... پي در پي ایستاده بول می كرده اند .

شرح صحيح مسلم عبارتي دارد در همان صفحه كه مي گويد:البول قائما أحصن للدبر.ايستاده بول كردن، دبر انسان را محكم و مصون نگه مي دارد.

۲۱۷- حَدَّثَنَا آدَمُ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِی وَائِلٍ عَنْ حُذَیْفَةَ قَالَ أَتَى النَّبِیُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ سُبَاطَةَ قَوْمٍ فَبَالَ قَائِمًا ثُمَّ دَعَا بِمَاءٍ فَجِئْتُهُ بِمَاءٍ فَتَوَضَّأَ. صحیح البخاری - البخاری - ج ۱- ص ۶۲.

صحيح بخاري، ج1، ص62 - سنن ابن ماجه، ج1، ص111 - سنن ابي داود، ج1، ص14 - سنن نسائي، ج1، ص16 - مستدرك حاكم نيشابوري، ج1، ص181 - سنن كبري بيهقي، ج1، ص100 - نيل الأوتار شوكاني، ج1، ص108 - مسند احمد حنبل، ج5، ص402 

كه سباطه يعني جائي كه معمولا آشغال ها را مي ريزند يا يك زاويه يا خرابه اي از محله اي، و رسول مكرم رفت آنجا و ايستاده بول كرد و آب آوردند و باز هم رسول خودش را تميز نكرد و براي وضو از اين  آب بهره گرفت . 

28- عكسهايي براي دسكتاپ شما(دنباله)

    

28-و سرانجام : عكسهايي از آنتاليا براي ميز كار (دسكتاپ)شما

 

  

 

27-پايان كار

سالن چشم به راهي (انتظار) فرودگاه مهرآباد تهران ، ساعت نه و چهل و سه دقيقه ، نه فروردين هشتاد و هفت ، چشم براه پرواز ساعت ده و ده دقيقه به آهنگ شهر خودمان : ما بامداد بسيار زود يعني ساعت  شش از ماكو به تهران رسيديم ، و با در نگرداشت اين كه ساعت راه افتادن ترن چهارده و پنجاه دقيقه بود ، به پيشنهاد وحيد، پيمان نهاديم كه اگر بليت پرواز داشته باشند ، با هواپيما بر گرديم . اين بود كه وحيد را به فرودگاه فرستاده ، به همراه خانم به راه آهن رفتيم ، كه اگر بليت پرواز بود ، ما در همان راه آهن بليتهاي ترن را پس داده ( هفتاد درسد بهاي بليت را تا سه ساعت پيش از راه افتادن قطار پس می دادند) ، بي درنگ به فرودگاه می رفتیم ، چون مي دانستيم كه ساعت پرواز به آهنگ ولايت اگر بليت مي داشتند ساعت ده و ده دقيقه بود . و اگر هم بليت گير نمي آمد ، این وحيد بود که به راه آهن مي آمد . به هر روي با وحيد هماهنگي كرديم و وحيد توانست سه بليت به آهنگ شهر خودمان هر كدام به بهاي شست هزار و سيسد تومان بگیرد ، كه در پي آن ما هم سه بليت ترن خود را پس داده ( نوزده هزار و پانسد تومان پول از بيست و هفت هزار و نهسد تومان بهمان بازگردانده شد ) ، با تاكسي به كرايه ي سه هزار تومان بسوي فرودگاه راه افتاديم ، و چنین است که اينك پس از بازرسيهاي پي در پي و گرفتن كارت پرواز ، در سالن چشم براهي پرواز نشسته ايم . در هنگام بازرسي به خانم گير دادند كه مانتويتان كوتاه است و سرانجام نيز تا از او تعهد نگرفتند ، پروانه ي پرواز بدو داده  نشد .

      اما ديروز ما بسيار دير به دغو بايزيد رسيديم ، يعني تنها دوروبر ساعت سيزده به گاه آنكارا . و تا آمديم به خود بجنبيم و با دادن پنج لير براي هر تن به آقاي مي ني بوس دار به مرز بازرگان برسيم ، شد ساعت هفده به گاه تهران . در مرز بازرگان درست همانند راه رفت ، هردو سوي ترك و ايراني بسيار دست كشيدند(دست به دست كردند : درنگ يا معطل كردند) و كار تا ساعت هفده و سي دقيقه به درازا انجاميد . پس از پايان كارهاي گمركي هميشگي (معمول)و گذر از مرز ، بي درنگ با يك دربست دوهزار و پانسد توماني به پايانه ي ماكو رفتيم . تا آنجا رسيديم نيز ساعت هژده بود ، و پس از رسيدن به آنجا نيز بي درنگ سوار ولووهاي در آستانه ي راه افتادن ماكو-تهران شديم (با كرايه نه هزار تومان براي هر كس) ، اما چون ناهار و بامدادانه نخورده بوديم و تنها شب پيش از آن در يك رستوران سر راهي شام خورده بوديم ، براي جلوگيري از تلف شدن (جان به جان آفرين واگذار كردن) وحيد را فرستاديم تا پيش از راه افتادن ماشين ساندويچي چيزي بخرد و خودم نيز از بوفه ي ترمينال دوچيبس (يكي فلفلي و ديگري سركه نمكي) خريدم ، كه در اين هنگام نيز وحيد سر رسيد . به هر روي وحيد که سه ساندويچ همبرگر به بهاي هزار و پانسد تومان گرفته بود ، باخنده گفت كه پولش را هم با چه دلخوشيي پرداخت كرده است ! چون در تركيه براي هر كدام از يك چنين ساندويچهايي مي بايست دست كم چهار پنج لير ( يعني سه هزار و دويست تا چهار هزار تومان ) پرداخت مي كردي . اما در ماكو اين ساندويچها را وحيد حتي از ديگر جاهاي ايران هم ارزانتر خريداری کرده بود .   

26-در راه بازگشت : جاده هاي بي نشان

 

ده و بيست و هشت دقيقه به گاه آنكارا ، دماي بيرون هژده درجه سلسيوس : باز اينجا كه پمپ بنزيني و فروشگاهي و دستشوييي است ، براي يك خستگي در كردن چند دقيقه اي نگه داشته بود ، خانم دستشويي هزارتوماني رفت ، وحيد گفت كه فورس ماژور نيست و ايران مي رود ، و سرانجام من نيز خودم را گوشه كناره ي تاريكي تهي و آسوده ساختم :  بهر يك تخليه كازار كسش در پي نيست – زحمتي مي برم از مردم نادان كه مپرس ! اما آنچه بايد در اينجا درباره ي دستشويي تركها برجسته كرد اين است كه هر كدام پيشخوان و باجه ي دريافتي دارند كه نگو نپرس ، هر چند دستشوييهايشان نيز همواره تميز است ، آبكي(مايع) در آن هست ،‌ و در بيرون رفت از آن نيز دستمال آغشته به ماده ي ضدعفوني كننده به آدم مي فروشند . پول خوب ، سرويس خوب ، اين سرمايه داريست و قانون زندگي انساني در جهان امروز است . اگر پول ندهي سرويسي هم در كار نخواهد بود ، يعني ناچار مانند ايران پيوسته با دستشويي هاي گرفته ، شلوغ ، پلشت (كثيف) ، بدبو ، و بي سرويس روبرو خواهي بود .

      اما جاده هاي تركيه كاستي بزرگي كه دارد كم نشان بودن يا بي نام و نشان و تابلو بودن آن است ، دست آورد يكراست و بي درنگ گران و ناياب بودن آهن در اين كشور . بگونه اي كه ما از زمان بيرون شد از ارزروم تا كنون هنوز حتي يك نشان يا تابلوي نشانگر شمار كيلومترهاي مانده به شهرهاي بزرگ يا كوچك پيش رو توي جاده نديده ايم ! جاده در كناره ي رود ارس كه به سوي مرز ايران در جنبش است ، كشيده شده ، رود گل آلود و خروشاني كه من از آن عكسهاي زيادي برداشته ام ، اما پس از سه ساعت و نيم پيمودن اين جاده نمي دانيم كجا هستيم ، يكراست داريم به دغوبايزيد مي رويم يا نخست از آغري كه مركز استانيست خواهيم گذشت ! در درازي اينهمه راه تنها و تنها يك تابلو در كنار جاده به چشم مي خورد كه كيلومترهاي مانده به سه روستاي كم نام و نشان تر روي آن نوشته شده بود : تا Karabag هفت كيلومتر (كه اينك از ميان آن گذشتيم ) ، تا Akyala پانزده كيلومتر (كه تا دقايقي ديگر از ميانش خواهيم گذشت) ، و سرانجام تا Akcakale  شانرده كيلومتر (كه گويا بي درنگ پس از Akyayla جاي دارد  ) . به هر روي همين دشواري در ايران به گونه ي بسيار زننده تري خودنمايي مي كند  ، آيا در ايران نيز آهن گران و ناياب است ؟ به ياد دارم چند سال پيش هنگامي كه پس از بازديد كوتاهي از آبشار مارگون با خودروي سواري مي خواستم از آنجا به سوي اقليد و آباده بروم ، بدنبال بي نام و نشان بودن جاده راه را گم كردم ، و در جاده اي افتادم كه پس تر دانستم بسوي مرودشت مي رفت . من به اميد ديدن تابلويي همينجور شانسي پپيش مي رفتم ، اما هر چه مي رفتم به جايي نمي رسيدم ،  در جاده به هیچ روی تابلويي ديده نمي شد و كسي هم نبود كه بتوان از او راهنمايي خواست . اما آنچه در اينجا من را بيش از هر چيز آزار داد گم كردن راه نبود ، اين بود كه پس از پيمودن بيش از سد كيلومتر راه نادرست ، سرانجام به تابلويي رسيدم كه روي آن نوشته شده بود  : يا زهرا ! و يا كمي آنسوتر : ماشاء الله ! و يا چند كيلومتر آنسوتر : يا ضامن آهو !

      به هر روي رود خروشان و گل آلودی كه تا اكنون دست چپ جاده بود ، اين زمان پس از گذر ما از روي يك پل ، در سوي راست ما سرگرم گذر ، عشوه گري ، و هماهنگ با جاده در پيچ و تاب است :

 

فريبا كه ديگر از بس هر چه مي رويم به جايي نمي رسيم ، و از ايستادنهاي بيجاي ميان راه تابش (حوصله) سر رفته است ، مي كوشد به آسايش بپردازد ، وحيد ديگر سرحال است ، تلوزيون خاموش ، و يك آهنگ آرام تركي از پخش ماشين در حال پخش شدن است . با اين حال همچنان درست نمي دانيم كجا هستيم ، ولي ناچار ديگر بايد جايي نزديك آغري يا دغوبايزيد باشيم . يعني گزينه ديگري نيست .

 

هفت فرودين هشتاد و هفت ، يازده و چهل و شش دقيقه به گاه آنكارا ، ايغدير : تنها پنج شش تن رهنورد ترك ديگر در ماشين بازمانده . دوري (فاصله) از ايغدير تا دغوبايزيد پنجاه و پنج كيلومتر است . به گمانم دوازده و پنجاه دقيقه دغوبايزيد باشيم ، يعني ساعت پانزده به گاه ايران ، كه به هر روی بسيار دير است . گمان مي رود با اين چگونگي بسيار ميلي متري به ماشينهاي ماكو – تهران برسيم ، يا شايد هم هرگز نرسيم . زيرا به هر روي دورن شد به ايران نيز بي تشريفات نيست .      

 

25-در راه بازگشت : گذر از قونيه

به هر روي هم اينك ساعت دوازده و چهل و نه به گاه تركيه و دماي بيرون چهارده درجه سلسيوس است ، هر چند هنوز از جايهاي جنوبي و گرمتر تركيه بيرون نرفته ، و به كوهها و قلل پوشيده از برف نرسيده ايم . وحيد باز هم با كناردستيش سخت گرم گرفته ، درباره ي چيزهاي گوناگون مانند مولانا ، قونيه(شهر مولانا در تركيه-آيا مولانا در تركيه شناخته شده است؟)، الفباي فارسي يا عربي ، شهرهاي توي راه و نامهاي آنان ، و . . . سرگرم گفتگوست . ما هم اكنون ديگر درياچه را پشت سر گذاشته و جاده ي ما ديگر جاده ي زيبا و خيال انگيز كنار درياچه ي پري دير نيست . اگر بيراهه نگفته باشم به گمانم چيزي نزديك چهل و پنج دقيقه تا يكساعت راه ما از كنار درياچه ي پري دير و شهرها و روستاهاي كناره ي آن گذشت ولي اكنون جاده تا اندازه ي زيادي هموار است و تنها تپه هاي كم بلنداي و نيم پوشيده از درخت و نيم پوشيده از برف پيرامونمان را در برگرفته است . آسمان نيز نيمه ابري تا بيشتر ابري است و از پرتو سوزان آفتاب نشاني نيست .

 

چهارده و هژده به گاه آنكارا : براي ناهار ايستاده است . ما هر كدام يك بشقاب جگر(مرغ)خورديم با اندازه ي دلخواه نان ، و خانم به همراه يك كاسه ماست ، رويهمرفته به بهاي بيست لير ترك . نكته ي جالب اين كه در اينجا بر سر ميز آب ليمو گذاشته بود ،و فلفل و نمك نيز كه همواره بر سر ميز تركها ديده مي شود . در اين ميان شاگرد با برسهاي بزرگي كه در ايران با آن جارو مي كنند ، با آب و سابون به شستشوي ماشين پرداخت . همچنين يك سواري ديگر هم كه روبروي رستوران پارك كرده بود ، به همين شيوه و با همين گونه جارو و آب و سابون در كار شستشوي خودرو خود بود . به اين ترتيب شايد بر همين پايه است كه در تركيه همواره تا اين اندازه ماشينها تميز و نو ، با جلا و جلوه ، و سابون زده به نگر مي رسند . همچنين هواي بيرون در اينجا سيزده درجه سانتيگراد است ، كه براي ما كه پوشش گرمي بر تن نداريم و كتهايمان اين بار نيز در كيفهايمان در سندوق پايين ماشين جا مانده است (چون در آنتاليا هوا سرد نبود)، اندكي سرد به نگر مي رسد . اما چون مانند هميشه و هر جا ، اينحا نيز دستشويي پولي بود ، تنها من يواشكي در يك جاي آرام خودم را تهي ساختم ، ، اما وحيد و خانم دكتر از خير يا شرش گذشتند ، چون به هر روي گويي دستشويي چندان تندو تيزي هم نداشتند .

 

شانزده و ده دقيقه به گاه آنكارا ، پايانه ي قونيه : اينجا دما اندكي بالاتر است ، هفده درجه سانتيگراد . باز هم به همان راه و روش شناخته شده و هميشگي كه پيشتر گفتم ، اين بار در پايانه ي قونيه هستيم . قونيه جاي زندگي ، مرگ ، و آرامگاه مولانا جلال الدين محمد بلخي عارف پرآوازه ي سده ي هفتم هجري خورشيدي ، شهريست بزرگ ، و براي خود در تركيه نام يك استان و همچنين مركز استان است . من توي راه كه مي آمدم دست كم چندين مزگت (مسجد)كهنه و نو و در دست ساخت ديدم ، به هر روي قونيه شهر بزرگ و پيشرفته اي به نگر مي رسيد . با اين همه مردم آن بيشتر داراي پوشش و روسري هستند . در اين مجال من رفتم و كاپشن خودم و خانم را از كيف چيزهايمان در سندوق ماشين برداشتم . رهنوردان قونيه همچنان در كار سوار شدن هستند . من نمي دانم اينها كجا مي روند ولي به گمان نيرومند به دغو بايزيد نمي آيند ، چون به نگر نمي رسد آنجا كاري داشته باشند . اكنون درست هنگام نماز پسين است ، اما ماشينهاي تركيه هرگز براي نماز جايي نمي ايستند ، تنها در پايانه ها براي سوار و پياده كردن رهنورد ، يا در كنار رستورانهايي كه مسجدي نيز در كنار‌ آنها ديده نمي شود ، براي خوردن و آشاميدن ، يا در پايان دستشويي رفتن . به هر روي اكنون ديگر ماشين  در كار بيرون رفتن از قونيه (kovnia)است ، اما بالاي سر خانه ها و آپارتمانهاي قونيه ، افزون بر صفحه هاي خورشيدي و منبع آب ، دودكشهاي زيادي نيز به چشم مي خورد .      

 

هفت فرودين هشتاد وشش ، ارز روم ، ساعت هفت بامداد به گاه آنكارا ، دما هفت درجه ي سانتيگراد : اين بار در پايانه ي ارز روم هستيم ، هوا آفتابي ، و براي پيشگيري از آسيب پرتوهاي آن پرده را كشيده ايم . ديشب نيمه شب ماشين در كنار يك رستوران و پمپ بنزين نزديك بيست دقيقه ايستادن بيجايي داشت ، دما دو درجه ي سانتيگراد بود ، در مياني ماشين باز ، و سرما به درون مي خزيد . اما ما هر چه به مغز خود فشار آورديم كه در اين ساعت دو و سي دقيقه ي نيمه شب ( به گاه آنكارا ) ، و در اين هواي بسيار سرد ، اينجا براي چه نگه داشته بود ، به هيچ روي خردمان ره به جايي نبرد (عقلمان قد نداد) . بيشتر رهنوردان پياده شده ، رفته بودند در رستوران نشسته بودند ، اما چند تن كه وحيد نيز يكي از آنها بود ، اگر دنيا را آب مي برد ، آنها را خواب مي برد . به هر روي در اينجا نيز مانند ديگر پايانه ها چند تايي پياده و شماري نيز سوار شده اند ، ساعت هفت و هشت دقيقه ، و اتوبوس هم اينك دوباره راه افتاد (من و فريبا در هنگام ايستادن نيمه شبي در اتوبوس روي سندليهاي خود مانده بوديم .)  

 

دما نه درجه ي سانتيگراد ، ساعت هشت و پنج دقيقه به گاه آنكارا : اينجا براي بامدادانه در كنار رستوراني نگهداشته است ، و شايد دستشويي رفتن يا خستگي در كردني . وحيد همچنان خواب است ، خانم به خيال سردي پياده نشد ، ولي خود من پياده شده ، دوري زدم ، كه به هيچ روي سرد نبود ، چون به هر روي هوا آفتابي است . شام خوردن ديشبمان هم داستان خنده داري از آب درآمد ، كه چون ماشين راه افتاد اكنون نمي توان نوشت . تلوزيون همچنان روشن است و به نگر مي رسد كانالهاي ماهواره اي را مي گيرد . چندين كانال همچون آيينه ، بي كمترين لرزش تصويري ، يا اختلال در گيرندگي . اين كه چگونه در اتوبوس مي توان ماهواره گرفت پرسشي است كه به هر روي شايسته ي بررسي بيشتر است . به هر روي اكنون شاگرد كراواتي ، و سي و چهار پنج ساله آغاز كرده است به پخش كيك و بي درنگ پس از آن چاي ، نسكافه ، يا نوشابه ، كه گويا تنها پذيرايي امروز خواهد بود ، و از اين رو مي توان به جاي بامدادانه به آن نگاه كرد . 

 

 

24-در راه بازگشت

هفت فروردين هشتاد و هفت ، در راه برگشت ، اسپارتا ، ساعت يازده و چهل به گاه آنكارا (چهارده و هفت دقيقه به گاه تهران) : در ترمينال اسپارتا هستيم . اين ماشينهاي رهنوردبري تركيه كه همه شان هم ولوو هستند براي خود راه و روش ويژه اي دارند كه بازگوكردنشان تهي از بامزگي(خالي از لطف) نيست . اتوبوسهاي رهنوردبري تركيه درست بگاه(بموقع)راه مي افتند ، ولي به هر شهر توي راه كه مي رسند به پايانه ي آن مي روند . شايد بپرسيد خوب براي چه كاري ؟ در كردار آنها در اين پايانه ها رهنوردان اين شهرها را پياده و رهنورداني را كه در آنجا ، براي آنجايي كه آنها مي روند بليت خريده اند را ، سوار مي كنند . براي نمونه ماشين ما كه امروز ساعت نه بامداد به گاه آنكارا از آنتاليا به آهنگ دغوبايزيد راه افتاده است ، اين شهر اسپارتا اكنون سومين شهريست كه به پايانه ي آن درون شده و در هر پايانه رهنوردان اين شهرها را پياده كرده و همچنين در اين شهرها به آهنگ شهرهاي پيش رو (هر كدام از شهرهاي توي راه از اسپارتا تا دغوبايزيد)هر بار رهنورد زده است . به هر روي در اينجا نيز مانند ايران در ولووهايشان دو مونيتور كارگذاشته اند ، يكي جلو ، و ديگري در ميان . كه در يك زمان بيست و چهار ساعته مانند ايران آنها هم دو تا فيلم نمايش مي دهند . اما نايكساني بسيار چشمگير اين مونيتورهاي آنان با مال ايران اين است كه اين تلوزيونهاي آنها در همه ي راه كانالهاي گوناگون ترك را مانند آيينه روشن و بي برفك مي گيرد . هم اكنون نيز كانال Canli را گرفته اند كه سراسر به موزيك و پايكوبي (رقص ) و آواز ويژگي دارد . ولي در ايران چون موجهاي تلوزيوني و مخابراتي (موبايل) در ميان راه هرگز نيرومند نيست (بسيار كم جان است)اين كار شدني نيست كه تلوزيون اتوبوسها بتوانند كانالهاي تلوزيون را نيز دريافت كنند . وانگهي اگر هم شدني بود ، كانالهاي تلوزيوني ايران در بيشتر زمانها ، چيزي كه بجاي بدرد آوردن سر رهنورد ، آنها را سرگرم كند براستي ندارد ، كه اين نيز به هر روي از بدبختي هاي بزرگي است ، كه مانند همه ي چيزهاي ديگر به فرمانروايان كشور يا دست كم دگرگوني راه و روش آنان بستگي دارد .

 

آغري دير شهر كنار درياچه ي پري دير ، ساعت دوازده و هفده دقيقه به گاه آنكارا (چهارده و پنجاه به گاه تهران) : اين شهر بسيار زيبا در كناره ي خيال انگيز پري دير جاي دارد . شهريست پيچ در پيچ ، در كنار درياچه اي كه پيرامون آن را كوهها و تپه هاي هم اكنون تا اندازه اي سرسبز و جاي جاي پوشيده از برف . در اينجا نيز ماشين چند تن از رهنوردان را پياده كرد و از اين همين رو من مجال يافتم اين چند واژه را درباره اين درياچه و شهر زيباي كناره ي آن يادداشت كنم . اما اين را نمي دانم كه اين درياچه كه بدون دودلي آب آن شيرين است ، آب آن آشاميدني نيز هست يا نه ؟ ولي به گمان فراوان آري . كه اين با درنگرداشت اين كه انگشت شمار درياچه هاي ايران مانند اروميه ، پريشان ، و . . .چيزي مگر انباني از نمك نيستند ، و پيرامونشان هيچ چيز مگر  شوره زار نيست ، نكته ي بسيار بسيار ارجداريست ، درياچه چند كشوري  خزر هم كه آبش تلخ است و با اين كه شور نيست ، آشاميدني هم نيست ، هر چند از همين رو به هر حال مي توان گفت تاب آوردني تر است .

 

دوازده و بيست و شش دقيقه به گاه آنكارا (چهارده و پنجاه و هشت به گاه تهران ) : يكي از خواننده هاي ترك كه بسيار چاق است و چند آن پيش در كانال كانلي در كار خواندن بود ، صفيه نام داشت ، و مجري اين تلوزيون هم كه هم اكنون در كار اجراي برنامه است ، مهربان نام دارد ، كه خانمي است جوان . به هر روي چند آن پيش از ما پذيرايي شد . يكي ديگر از نايكساني هاي ارجدار ميان ماشين هاي رهنوردبري ايران و تركيه همين نايكساني در چگونگي پذيرايي آنهاست . در ايران در ماشينهاي رهنوردبري عادي كه به هيچ روي پذيرايي نيست ، اما در ماشينهاي ولوو نيز چنان كه همه مي دانيم چگونگي پذيرايي بدين سبك است كه در همان آغاز كار يك بسته با بي ادبي هرچه پايان ناپذيرتر روي شما مي اندازند و مي روند و اين تا پايان رهنوردي تست ، خواه دوساعت ، خواه سي ساعت . كه بسته ها نيز هميشه دربردارنده ي يك كيك يا يك كلوچه است ، به همراه يك ليوان دورانداختني (يك بار مصرف) براي خوردن آب . در تركيه اما پذيرايي آنها براستي بسيار باكلاس و آموزنده است ، بويژه براي ما ايرانيان . و آنهم در بيشتر زمانها بدين فرم كه شاگرد هر شش ساعت يك بار گاري چرخداري را كه روي آن نوشيدني هاي گوناگون ( سه گونه نوشابه ي سرد) به همراه چاي كيسه اي و نسكافه جاي دارد ، در ميان سندلي هاي رهنوردان جابجا مي كند ، و رهنوردان مي توانند هر بار نوشيدني دلخواه خود را برگزينند . و بي گمان تصديق مي فرماييد كه ميان آن پذيرايي تا اين روش و شيوه ي پذيرايي ، نايكساني از زمين تا آسمان است . همچنين آب آشاميدني درون ولوو بسيار باكلاس تر از ايران و ديگر گونه است . مانند ايران نيست كه خودت بخواهي بروي و با ليواني از يك فلاسك بزرگ آب برداري . بجاي آن در ماشينهاي رهنوردبري تركيه هر گاه تشنه شدي ، خيلي باكلاس شاگرد را (كه هميشه هم تميز ، اتوكشيده ، و باكراوات است ) آواز مي دهي ، و او يكي از اين آوند(ظرف)هاي دورانداختني آب را كه ديگرگون با ايران بتري فرم نيست ، بجاي آن چيزيست هشت گوش با اندازه هاي ده در ده در ده سانتي متر ، را به تو پيشكش مي كند تا نوش جان نمايي ، و پس از خوردن نيز شاگرد خودش مي آيد آوند تهي را از تو مي گيرد و در آشغالي مي اندازد . زيرا در ماشينهاي تركيه مانند ايران كنار هر سندلي يك پلاستيك يا سطل آشغال آويزان نيست و تنها يك آوند آشغال بزرگ در همان ميان ماشين در جايي دور از ديد و دسترس جاي دارد ، و تو هر گاه آشغالي چيزي داشته باشي يا بايد به راننده بدهي يا خودت برداري آن را در آن آوند بيندازي . ديگر اين كه در ماشينهاي رهنوردبري تركيه هرگز كسي سخن نمي گويد ، يا دست كم با آواز بلند سخن نمي گويد . همچنين با آن كه در تركيه سيگار كشيدن داستانيست بسيار همه گير ، در ماشينهاي رهنوردبري آن به هيچ روي كسي سيگار دود نمي كند . افزون بر اين ، مگر در هنگام پذيرايي ، خوردن چيزي در ماشين هرگز معمول نيست ، هر چند ما يواشكي آجيل خورديم و پوست آن را در پلاستيكي كه با خود داشتيم گردآورديم . و سرانجام بايد گفت كه راننده نيز ، بسيار باكلاس و باكراوات ، مگر به كار رانندگي خود نمي پردازد ، هيچگونه آوايي از او بلند نيست و شنيده نمي شود .

 

22-سدمترجلوتر دست راست

بدين ترتيب پس از بيرون زدن از هتل چون جاي ويژه اي در نگرمان نبود در راه چنين پيمان نهاديم كه در ايستگاه لب دريا سوار بر يكي از همين ميني بوسها كه كرايه شان يك تا يك و نيم لير بود شده ، با آن تا پايان خط برويم و از توي آن همينجور شهر را تماشا كنيم ، پس از پياده شدن از اين مي ني بوس نيز مي توانستيم بي درنگ سوار بر مي ني بوس ديگري شده با آن هم تا پايان راه برويم ، و تا پايان شب همينجور با مي ني بوسها سراسر شهر را بگرديم ، اما در اين ميان اگر هم جايي به نگرمان جالب مي رسيد يا اگر از سواريهاي پي در پي خسته مي شديم ، به هر روي خط يازده (پياده روي)چيزي نگفته بود . به هر روي براي آغاز با اين روش سوار بر مي ني بوسي شده و مي ني بوس نيز همينجور براي خود پيش مي رفت ، و ما نيز محو تماشاي چشم اندازهاي پيرامون كه نخست از يك سو لب دريا و از ديگر سو ساختمان بود و سپس از دو سو ساختمانهاي رنگارنگ بودند ، شديم و هرگز خيال پياده شدن نداشتيم . كه در اين ميان رفته رفته به جاهايي رسيديم كه بسيار جالب بود و همانند آنها را در هيچ جايي تا كنون نديده بوديم : ساختمانهايي كهن در كرانه ي لب دريا كه گاه همچون پرتگاهي بود ، و چشم اندازهايي بس تازه ، و بسيار بسيار ديدني . به هر روي ديگر آخرهاي راه هم بود ، اين بود كه برتري داديم در همينجا پياده شويم . همين كار را كرديم و اين بار به گام زدن پرداختيم به يك سوي ، همينجور مغازه ها ، چيزهاي براي فروش ، و مردم را چك مي كرديم :

و در اين ميان از كسي پرسيديم كه اين پيرامون ساختماني باستاني آيا هست و رويهمرفته جاهاي ديدني آنتاليا كجاست ؟ در اينجا مايه ي شگفتي آن بود كه يار در  خانه بود و ما گرد جهان مي گشتيم ، آب در كوزه بود و ما تشنه لبان مي گشتيم ! يعني ما در ميان جاهاي ديني آنتاليا گام بر مي داشتيم و  پي در پي از جاهاي ديدني آنتاليا پرس و جو مي كرديم . در واقع ما هم اكنون جايي از شهر بوديم ، يعني در جايي پياده شده بوديم كه نمي دانستيم كجاست، با اين حال در ميان جاهاي زيبا ، باستاني ، و ديدني شهر گام بر مي داشتيم . بدين ترتيب آنكس نشاني بسيار ساده اي به ما داد . يعني تنها با انگشت به سويي نشانه (اشاره) كرد و گفت :سد متر جلوتر ، دست راست ! كه ما همين كار را كرديم و در اوج شگفتي به جاهايي بس تازه رسيده ايم كه حتي انديشه اش در گمانمان نمي گنجيد‌! به گونه اي كه بي درنگ خانم به فيلم گرفتن و من با دوربين ديجيتال گوشي سوني اريكسون همراهم به عكس گرفتن پرداختم و عكسهاي بي شمار از گوشه هاي گوناگون و چشم اندازهاي رنگارنگ و بسيار گونه گون برداشتم . مسجدي با چند منار اينسو و آنسو ، چند ساختمان ديگر كه بدرستي نمي دانستم بازمانده ي چه چيزهايي بود ، و همچنين يك رستوران كه ساختماني بسيار كهن داشت كه ما ندانستيم كه اين در بنياد ساختمانش كهن بود يا نو ، اما به هر روي به سبكي كهن ساخته شده بود . با پافشاري مي خواستند به ما چيزي بدهند بخوريم اما پسينگاه بود و ما ميل به خوردن نداشتيم ، اين بود كه نپذيرفتيم . به هر روي ساختمان آن به ساختمان گرمابه ي كهن بستك كه دوروبر يك ماه پيش در يك رهنوردي سه تايي (با محمود و سعيد با پژو دويست و  شش محمود )از آن بازديد كرده بوديم براستي بسيار همانند بود . گذشتيم . در جايي فواره اي بسيار زيبا و ويژه روي كف زمين درست كرده بودند ، كه جهانگردان و كودكان به تماشاي آن ايستاده بودند . كار اين فوراه بسيار ديدني و تا اندازه اي شگفت انگيز بود به گونه اي كه من همانند آن را تا كنون در جايي نديده بودم . از اين فوراه نيز خانم دست كم چند دقيقه فيلم گرفت . به هر روي كار آن بدين سامان بود كه نخست اندكي آب از سوراخهاي دور كفي(سطحي) گرد(دايره اي )بر روي زمين بيرون مي زد و بي درنگ بريده(قطع) مي شد ، سپس اين كار در زماني درازتر انجام مي شد ، بار سوم ناگهان آب از سوراخهاي مياني بيرون مي زد به فرمي ديگر ، و آنگاه از سوراخ مياني ناگهان آب فراواني يكراست بسوي بالا فوران مي كرد و به همين فرم كار دنبال مي گرديد . در بخشهايي از كار چنان بود كه انگار كرمهايي از جنس بلور از سوراخها به بيرون پرتاب مي گردند .

      از اين پس به فيلمبرداري و عكس برداري از چند ساختمان تاريخي ديگر پرداختيم :

يك جا بستني فروش دست فروشي بود و خانم هوس بستني كرده بود . ما از مرد بستني فروش كه پوشش ويژه اي بر تن داشت عكس برداشتيم :

و او نيز هنگام جاي دادن بستني در ليواني بيسكويتي براي خانم ، مسخره بازي درآورد و كوشيد ما را بخنداند ، كه رفتار او برايمان بسيار دلپذير رخ نمود . با اين حال مرد بستني هاي كوچولويش را به بهاي گزاف دو لير مي فروخت كه من زورم آمد براي خودم هم يكي بخرم ! با اين حال خانم گفت بستنيش بسيار خوشمزه است ، و من با خود انديشيدم كه پس اين بسيار خوب شد كه گره(عقده)خوردن بستني هاي آنتاليا به دلش نماند . به هر روي ما در اينجا تا زماني به عكس و فيلم گرفتن پرداختيم كه هوا سراسر تاريك شد و ديگر عكس و فيلمهايمان آن چگونگي دلخواه را نداشت . اين بود كه يك بار ديگر به بازارهاي پيرامون و دم دست بازگشتيم براي خريدن يك پوشيدني براي خود خانم يا يك يادگاري بدردبخور براي خودمان از آنتاليا . در بنياد خانم براي براي بسياري از پيرامونيانش چيزهايي خريده و لي براي خودش هنوز هيچ يادگاريي چيزي نخريده بود! چيزي كه نشاني از آنتاليا در آن باشد ، و يادآور اين شهر و بازديد از آن . پس بدين آهنگ به فروشگاههاي بسياري سر زديم و چيزهايي مانند پوشش و قاپ هاي هنري دربردارنده ي چشم اندازهايي از آنتاليا را از نگر گذرانديم و سرانجام يكي از اين قابها را (كه به نگرمان بهتر رسيد) به بهاي پنج لير خريداري كرديم . اما در اين هنگام كه كه تنها دوروبر ساعت هفت و نيم شب به گاه آنتاليا بود ، بيشتر مغازه ها ديگر داشتند مي بستند و ما هم چون ديگر كاري نداشتيم ، سرانجام آهنگ بازگشت كرديم ، و هر چند من در پي پياده رويهاي پي در پي از بامداد تا كنون بي پايان(بي نهايت) خسته بودم ، خانم گفت چندان خسته نيست كه جاي شگقتي نداشت زيرا به هر روي او بيش از من به آسايش پرداخته بود . چون نخواستيم دربست بگيريم ، و از سويي ديگر تا اندازه اي ديرهنگام بود ، ناچار سرايستگاه اندكي الاف شديم . يعني خط دير رسيد و چند مي ني بوسي هم كه آمد از بخت بد سي لايف نمي رفت . چنين بود كه بدنبال خستگي چون ايستگاه سندلي و نشستننگاه هم نداشت ، ناچار بر لبه ي پياده رو نشستيم ، و چون چند مي ني بوس ديگري هم كه آمد باز سي لايف نمي رفت ، گمان كرديم ما ايستگاه مناسبي را براي رفتن به سي لايف برنگزيده ايم ، مانند كسي كه بايد به سمت راست برود اما به ماشينهايي كه در حال رفتن به سمت چپ هستند دست تكان مي دهد ! و اين بيشتر در پي گم كردن سمت و سو از سوي هر كس روي مي دهد . اين بود كه برخاستيم و در حالي كه از سمت سويي كه مي رفتيم چندان مطمئن نبوديم همينجور در خيابان به سويي پيش مي رفتيم تا به خياباني رسيديم كه درآن پليسي داشت رفت و آمد ماشينها را كنترل مي كرد . اين بود كه در حالي كه مي خواستيم از پهناي خيابان گذر كنيم از پليسي (شمار پليسهادر شهرآنتاليا بسيار بسيار انگشت شمار بود و اين نشان از امنيت بالاي موجود در اين شهر داشت ، و بر همين پايه ديگر نياز به پليس درآن احساس نمي شد ) كه در آنجا داشت رفت  و آمد ماشينها را در آنجا كنترل مي كرد سوي رفتن به سي لايف را جويا شديم ، اما پليس كه هم منش و هم تيپ او همچون يك پليس راستين بود ، به نشان دادن سمت و سوي رفتن به سي لايف به ما بسنده نكرد ، بلكه با آنكه سرش چندان خلوت به نگر نمي رسيد ، نخست ما را از خيابان گذر داد ، آنگاه در سمت  ديگر خيابان ما را بسوي ايستگاه ماشنهاي سي لايف راهنمايي كرد . رفتاري كه ما از آن بسيار ذوق كرديم ، و من هنگامي كه آنها را در ذهن خودبا پليسهاي ميهني سنجش كردم چاره اي مگر شرمساري و افسوس نداشتم . به هر روي در پي اين راهنمايي و كمك درست و بيگفتگوي پليس آنتاليا ما بزودي سوار بر مي ني بوسي شديم كه به سمت سي لايف مي رفت و با همان  كرايه ي هميشگي هر تن يك لير و پانزده كوروش ، بيست دقيقه ديگر ، مانند هر بار سر خيابان سي لاف پياده مان كرد . تا هتل گام زديم ، پاسپورتمان را داديم و يكراست به اتاق سيسد و پنج رفتيم كه اينك ديگر وحيد در آن سرگرم تماشاي بسته ي(جعبه)جادويي بود . پس از جابجايي پوشش و اندكي خستگي در كردن فريبا به تماشاي فيلمهايي كه گرفته بوديم نشست ، و من كه تا آن زمان مجال نيافته بودم حتي يك واژه بنويسم ،در اوج خستگي سرانجام نوشتن اين يادداشت ها را آغاز كردم . سپس همراه با خانم دكتر بخش كوچكي از فيلمها را تماشا كرديم . آنگاه به شام خوردن نشستيم كه مانند اين چند شب تن و گوجه فرنگي و نوشابه ي ليمويي همراه با پياز بود ، چيزي كه داستانش را در آغاز يادداشت هاي همان ديشب نوشته ام ، ولي آنچه ديشب ننوشته ام را هم به هر حال هم اكنون خواهم نوشت : داستان ديسكو رفتن من و وحيد كه اين هم ساعت بيست و دو دقيقه ي شب روي داد .       

 

21-در بازگشت از مزگت

پس از بازگشت از مزگت ، اين بار خانم آماده ي بيرون رفتن بود ! در حالي كه من در پي راهپيمايي هاي از بامداد تا كنون به سختي نياز به آسايش داشتم . اما خانم گفت كه تابش (حوصله اش )به سر آمده و در نبود ما همه اش درو ديوار را نگاه كرده است . اين بود كه من گفتم ‌: پس دست كم بگذار نخست چاي بخوريم . وحيد گفت : من چاي نمي خورم ، شما برويد پايين پذيرايي هتل چاي بخوريد ، من خواهم آمد . ما دوروبر ده دقيقه تا يك ربع در پذيرايي هتل در اشكوب همكف به چای خوردن پرداختيم ، اما هیچ آگاهی از وحيد نرسید . این بود که هنگامي كه من بالا آمدم ببينم داستان چيست (چه خبر است؟) ديدم وحيد نه تنها خواب تشريف دارد ، كه تا همینجایش ده موش مرده خواب ديده ! به هر روی هنگامی که بیدارش کردم ، وحید گفت: تاب(حوصله) ندارم ، شما خود برويد ! این بود که من در پذيرايي هتل از كساني كه بودند (بويژه پيشخدمت قبرسي حسين كه چند واژه اي انگليسي بلد بود ، و همچنين يكي از راننده ها كه چند واژه اي پارسي مي دانست ) يك بار ديگر پيرامون جايهاي ديدني آنتاليا پرسشهايي كردم ، اما حسين كه گویا به هيچ روي سخن و گفتگوي ما را درنیافته بود ، در ميان بهت و شگفتي من ، انگار كه من نام يا نشاني هايش را پرسيده باشم ، رفت و كارت شناسايي قبرسيش را آورده به ما نشان داد ! و ديگري هم كه بسيار بسيار كم فارسي مي دانست در ميان سخنانش پی در پی می گفت :لارا ! خوب لارا نامی دخترانه است ، ولی ما ندانستيم آهنگ او از بر زبان آوردن پی در پی اين واژه براستی چه چيزي بود ؟ يعني او هم به گمانم يا بدرستي سخن و پرسش ما را درنيافته بود يا براي پاسخ به آن به اندازه ي بسنده واژگان پارسي در چنته نداشت ، و يا اگر هيچكدام از اين دو نبود ، پس بي گمان پاسخ پرسش ما را به هر روی نمي دانست . سرانجام ما خود به همراه خانم پس از گرفتن پاسپورتمان همينجور الله بختكي از هتل بيرون زديم .